چرا همش سعی میکنم خودمو قانع کنم که آخره راه اونجور نیست که میدونم.

تا کجا باید رفت؟

اون سنگ که باید سرم بهش بخوره کجاست؟

حال این روزهام....

  یه کاغذ
 
              یه خودکار

                               دوباره شده همدم این دل دیونه

     یه نامه

            که خیسه

                      پر از اشکه
 
                                      بازم کسی اونو نمی خونه

از آغاز می گویم برایت

از آن زمان که به تو رسیدم

از عشق تا عقل

 از عقل تا شعر

من تو را در لحظه های تنهایی

از میان نوشته هایم جستم

آن زمان که نگاه ها برایم معنا نداشت

آمدی..

و معنای دوباره به تصورم دادی

معنای عشق دوباره معنای نفس کشیدن در هوای عشق

معنای زندگی....

به امید چتر فردایت

               سرا پا خیس بارانم

از طلوع عشق تا غروب سرنوشت

                                    ...دوستت دارم

میخندم..

اما, خنده ام از سر شوق نیست

خنده ام , تعجب از گردش زمانه است ,

 که چطور او که عمری جلوی همه به خاطر من می ایستاد

حال خودش شده همرنگه همه ,

حال اوست که از من میگوید برای همه

چقدر زود انسان ها عوض می شوند...!

و چقدر فاصله ی بین عوض شدنشان میتواند کوتاه باشد..!

...خوشحالم

 !..فقط خوشحال

!...چرا که دوباره میتوانم ببینم

                        

تو که رفتی و بارونی ولی قلبم پر از درده

آخه کی مثل من دورت مث پروانه می گرده

اصلا چی شد به این زودی شدم دلداده و ولگرد

کی دستاشو گرفت این بار که دستای منو ول کرد

چیکار کردی که بعد از تو تموم خونه داغونه

نه انصافا چیکار کردی که از دنیا دلم خونه

فضای خونمون بی تو مث انبار اندوهه

چیکار کردی که بعد از تو تموم خونه بی روحه

شبا فکر و خیال تو چرا خوابم نمی گیره

نه تنها لحظه هام حتی تموم خونه دلگیره

                          

تو میروی و من فقط نگاهت میکنم

 تعجب نکن که چرا گریه نمیکنم

 بی تو

 یک عمر فرصت برای گریستن دارم

 اما برای تماشای تو

همین یک لحظه باقی است

            

زندگي هرگز با باورهایت كنار نمي آيد

واگر تلاش كني كه زندگي را با زور با باورهايت آشتي دهي

 به غير ممكن دست می یابی...

دیگه تلاش فایده نداره

باید وا داد

باید دل رو به دریا داد

به راستي چقدرسخت است

خندان نگه داشتن لب ها در زمان گريستن قلب ها

و تظاهر به خوشحالي در اوج غمگيني

و چه دشوار و طاقت فرساست گذراندن روزهايي تنهايي وبي ياوري

درحالي که تظاهر مي کني هيچ چيز برايت اهميت ندارد

اما چه شيرين است درخاموشي وتنهايي به حال خود گريستن

دلم گرفته     

                    به اندازه ي تمامي دلتنگي هاي دنيا دلتنگم

دلم گرفته

                             به اندازه ي تمام تنهايي هاي عالم تنهايم

! درعصرهاي انتظار، به حوالي بي کسي قدم بگذار

 !خيابان غربت را پيدا کن و وارد کوچه پس کوچه هاي تنهايي شو

!کلبه ي غريبي ام را پيدا کن، کناربيدمجنون خزان زده و کنارمرداب ارزوهاي رنگي ام

!درکلبه را باز کن و به سراغ بغض خيس پنجره برو

!حرير غمش را کنار بزن

مرا مي يابي

 . . . رهگذري بودم که ميگذشت